بدترین تله روانی برای یه اسکالپر، میل به جبران سریع ضرره. وقتی تو تایم یک دقیقه معامله میکنی، مومنتوم اونقدر بالاست که یه لحظه غفلت کل مدیریت ریسک رو نابود میکنه.
دیروز روی اوپن نزدک یه پوزشن شورت گرفتم. بازار برخلاف انتظارم حرکت کرد و استاپ خوردم. طبق قانون باید چارت رو میبستم، اما از روی خشم بلافاصله یه پوزیشن لانگ باز کردم تا ضرر قبلی جبران بشه. نتیجه؟ باز هم استاپ خوردم. بله هنوز ناشی ام و نتونستم به قوانینم پایبند بمونم. مشکل اصلاً از استارتژیم نبود، مشکل ذهن به هم ریخته خودم بود.
تمرکز روی سود کردن نیست، روی اجرای بینقص قوانینه. وقتی روانشناسی فلج بشه بهترین ستاپها هم کار نمیکنن. شما بعد از یه استاپ بد تو تایمفریمهای پایین، چطور ترمزدستی ذهنتون رو میکشید و جلوی اورترید و انتقام از بازار رو میگیرید؟
درود، ریشه مشکل همونجاست که بعد از استاپ هنوز ذهنت درگیر جبران میمونه؛ من شخصاً بعد از باخت، چارت رو کامل میبندم و تا وقتی ذهنم تثبیت نشه برنمیگردم. تو تایمهای پایین اگر صبر نباشه، مدیریت سرمایه عملاً بلعیده میشه. ارادت
دقیقاً همینطوره؛ بعد از استاپ، تصمیم بعدی اگر از خشم بیاد دیگه ترید نیست، واکنشه. من برای خودم یه قانون خشک دارم: بعد از دو خطا یا یک استاپ احساسی، چارت بسته میشه و فقط بعد از یه وقفه برمیگردم؛ وگرنه مارکت خیلی راحت مدیریت ریسک رو میبلعه.
یه تریدر باید به درجه ای برسه که بازار نتونه احساساتشو جریحه دار کنه نه وقتی ضرر میکنه نه وقتی سود
ینی اگه به اون مرحله کسی نرسه سعی کنه حتی کنترل کنه احساساتشو بازم یه جایی یه ماه دیگه دو ماه دیگه میوفته تو تله جبران یا طمع
و بنظرم بیشترین دلیل اینکه بازار میتونه احساسات رو جریحه دار کنه دلیلش توقعی ای که ما ازش داریم